Yaz ve kış aylarında kendi rızası ile sürekli köyümüzde yaşayan can dostumuz hemşehrilerimizin biz yurt içi ve yurt dışındaki, fırsat bulunca köyüne gidenlere ne gibi faydası olduğunu hiç düşündünüz mü?

        Bunu yanıtlamadan önce köyümüzden göç etme olayına bir göz atalım...

        1960'lı yıllarda başlamış göç, elektriğin olmadığı senelerde... Eğitim, ulaşım, haberleşme, beslenme, ısınma, barınma gibi yaşamsal alt yapı eksikliği ve yokluğu nedenleriyle mağdur olan, bunlardan da önemlisi tek geçim kaynağı fındığın yeterli olmadığı, iş alanının hiç bulunmadığı, dik yamaçlardaki motorize tarıma elverişsiz engebeli arazilerimizin olması aile için tabir edilen sebze, meyve, tahıl ve hayvancılığın dışında üretimin olmaması sebebiyle insanlarımız parasal durumunu güçlendirmek, daha iyi bir yaşam sürdürmek için işçi talebi de olunca çok sevdiği, doğduğu topraklarını terk ederek büyük şehirlere ve Avrupa'ya gitmek zorunda kalmışlardır... Daha sonraki yıllarda bu göç süregelmiştir. Gidenler bulundukları yerlerde iş, aş ve eş sahibi olmuş, mülk edinmişlerdir.

        Şimdi gelelim köyde yaşayan insanlarımızın faydalarına: Belki tam bilincinde değiliz ama bütün bu saydığım zorluklara katlanarak ''bizim oraları'' bırakmayan, yurdundan ayrılmak istemeyen insanlarımız, kendilerinden katbekat fazla olan gurbettekileri bir arada tutmaya sebep oluyor.Yani tutkal vazifesi görüyorlar. Ya da mıknatıs gibi çekiyorlar dışarıdakileri…

        Köyümüzde kimse olmadığını, sahip çıkanın bulunmadığını var sayalım; muhtarlığımız, okulumuz, sağlık ocağımız, imamımız, bakkalımız, kahvehanemiz, değirmenimiz, köprümüz, yolumuz, berberimiz vesaire olmaz, devlet yardımlarından yararlanamazdık. Yollar diken ve topraklarla kapanır, su içecek çeşme bulamazdık.

Onların sayesinde bu ortamda haberleşiyor, kültürümüzü yaşatıyor, gençlerimizi birbiriyle kaynaştırıyoruz. Bu tanıdıklarımız orada bulunmasa dağılıp gideceğiz belki de.Dışarıdaki bizlerin İnanca frekansını, köyümüz olduğu gerçeğini ''merkez istasyonu'' onlar canlı tutuyorlar.Yazın nüfus artışı da bu sebepten oluyor.

        Bugün İnancalı'yım diyorsak kimin sayesinde? Onların... Onlar olmasa elalem ''ne İnanca'sı kardeşim, İnanca mı kaldı'' demez mi?

        Bu bahsettiğim vefakar kişilerin içinde hayatta olmayanlarda var muhakkak. Onlara da minnet borçluyuz, Allah rahmet eylesin...

        Evet sevgili arkadaşlar, bu güzel insanlar bir alkışı, bir teşekkürü hak etmediler mi? ...

        Ne dersiniz?

                                                                     ORHAN  POŞUL

                                                                   26.05.2008 İstanbul