Hatırı sayılır anılarımız olmadı belki hatırlayacağım güzel anılar yaşayamadık… Bu hayatta kötü olaylarla karşılaştık çoğu zaman payımıza düşen buymuş…

Geriye baktığımda kaybolan bir çocukluk hissediyorum bu hayatta babamdan uzak ırak geçirdiğim bir çocukluk… Hayat diyorum böyle yaşanması gerekiyormuş, diyorum.. Ama bunu şimdi diyebiliyorum çocukken de bu akla sahip olabilseydim keşke… Her şeyin düzeleceğine inandım zamanla, ama düzelmedi. Senin varlığında ki boşluğun hiç dolmadı…

Arada görüşüp hasret giderirdik ama aramızda ki duvarı hiç yıkamadık, kocaman bir çocukluk geçirdim sensiz… Ellerimden tutmuşluğunu hiç hatırlamıyorum bir pikniğe bir parka gittiğimizi ya da sokak ortasında öylece yürüyüşümüzü.. Böyle anılarım yok sana dair, tam her şeye aklımın kestiğini anladığım zamanlarda sana daha da yaklaşmaya karar verdiğim bir anda bu sefer seni ebediyen kaybettim. Çok erken ayrıldın bu hayattan…

Şimdi de hayalinle yaşıyorum çoğu şeyi, bir yanım hep çocuk kalmış bir yanım hep yitik. Senden mi benden mi kaynaklandı bilmiyorum ama seni çok seviyorum… Şimdi ki aklım olsa sarılırdım sana sımsıkı, o duvarı yıkardım ben kendim yıkardım sana bırakmazdım… Yaklaşırdım çekinmeden sana, ellerinden tutup hava atardım herkese işte bu benim babam diye… Varlığında ve yokluğunda hep bir hayal olarak kaldı yaşamak istediklerim… Ne yazık ki hepte bir hayal olarak kalmaya devam edecek …

Sana dair senle paylaşamadığım hislerimi, söyleyemediklerimi şimdi köyümün bu güzel ortamında paylaşıyorum bir köşe yazısına sığdırıyorum… Seni ne kadar çok sevdiğimi bilsinler diye değil, annelerinin babalarının kıymetini daha da iyi bilsinler diye…

Ailenizin kıymetini bilin arkadaşlar, bir el tutmanın bir sarılışın mutluluğunu hissedin … Hayatınızda oldukları için kıymet bilmemezlik etmeyin. Bir gün ansızın hayatınızdan çıkabileceklerini düşünün…

Ailenizle birlikte güzel günler yaşamanız dileğiyle..

Tuğba Aktaş